اولین بیل مکانیکی دستی بیش از 130 سال است که وجود داشته است و از-بیل مکانیکی دوار سطلی با نیروی بخار به بیل‌های دوار برقی و موتور احتراق داخلی-و در نهایت به بیل‌های هیدرولیکی تمام اتوماتیک با استفاده از فناوری مکاترونیک تبدیل شده است.
با توجه به کاربرد فناوری هیدرولیک، در دهه 1940، بیل های معلق با بیل های هیدرولیک نصب شده بر روی تراکتور ساخته شد. در اوایل و اواسط{3}}۱۹۵۰، بیل‌های هیدرولیک کامل-بکسل شده و بیل‌های هیدرولیک تمام هیدرولیک ردیابی به‌طور متوالی توسعه یافتند. نمونه اولیه بیل مکانیکی هیدرولیک از فناوری هیدرولیک هواپیما و ماشین ابزار استفاده می کرد که فاقد اجزای هیدرولیک مناسب برای شرایط مختلف عملیات بیل مکانیکی بود که منجر به کیفیت ساخت ناسازگار و تامین قطعات ناقص شد.
از دهه 1960 به بعد، بیل مکانیکی هیدرولیک وارد مرحله ای از پذیرش گسترده و توسعه سریع شد. تعداد تولیدکنندگان بیل مکانیکی و انواع محصولات به سرعت در کشورهای مختلف افزایش یافت و تولید افزایش یافت. بین سال‌های 1968 و 1970، تولید بیل‌های هیدرولیک 83 درصد از کل تولید بیل مکانیکی را تشکیل می‌داد که نزدیک به 100 درصد بود. بیل‌های مکانیکی در اصل دستی بودند و بیش از 130 سال پس از اختراع، از طریق سیستم‌های محرکه مختلف از جمله بخار، برق و موتورهای احتراق داخلی تکامل یافته‌اند. فناوری هیدرولیک پس از دهه 1940 در بیل مکانیکی استفاده شد و بیل مکانیکی کاملاً هیدرولیک با ردیابی معمول در دهه 1950 توسعه یافت.
سه پارامتر مهم یک بیل مکانیکی عبارتند از: وزن وسیله نقلیه (جرم)، قدرت موتور و ظرفیت سطل. در سال 1951، اولین بیل مکانیکی کاملاً هیدرولیک توسط کارخانه Poclain در فرانسه راه اندازی شد که فرصت های کاملاً جدیدی را در توسعه فناوری بیل مکانیکی ایجاد کرد.
