چیدمان چرخ
چرخ‌های واگن ریلی معمولاً در یک فاصله ثابت به شاسی ثابت می‌شوند و تعامل بین چرخ‌ها و ریل‌ها به هم متصل می‌شود. این طراحی با چرخاندن فرمان از هدایت واگن‌های ریلی مانند اتومبیل‌های معمولی جلوگیری می‌کند، زیرا آرایش چرخ‌ها اجازه چرخش کلی چرخ را نمی‌دهد. در واقع، واگن‌های ریلی فقط می‌توانند کل وسیله نقلیه را با یاتاقان‌های چرخان هدایت کنند که به راحتی به دست نمی‌آید.
سیستم تعلیق
علاوه بر آرایش چرخ ها، سیستم تعلیق یک واگن ریلی نیز قابلیت فرمان آن را محدود می کند. سیستم های تعلیق واگن ریلی معمولاً از اتصالات صلب استفاده می کنند، به این معنی که حرکت عمودی هر چرخ نسبتاً مستقل است. بنابراین، هنگامی که چرخ ها نیاز به حرکت در یک پیچ دارند، نمی توانند مانند وسایل نقلیه معمولی از طریق تنظیمات تعلیق خود را با انحنای جاده تنظیم کنند. این طراحی اتصال سفت و سخت، واگن‌های ریلی را مجبور می‌کند تا کل بدنه وسیله نقلیه را بچرخانند تا سفرهای منحنی را انجام دهند.
سیستم کشش
یکی دیگر از دلایل محدود کردن قابلیت فرمان خودروهای ریلی، طراحی سیستم کشش است. موتور یک واگن ریلی معمولاً روی شاسی نصب می شود و نیرو را از طریق شفت انتقال نیرو به چرخ ها منتقل می کند. با این حال، به دلیل محدودیت در سیستم کشش، وسیله نقلیه فقط می تواند به جلو یا عقب حرکت کند و نمی تواند به صورت جانبی حرکت کند.
به طور خلاصه، دلایلی که واگن‌های ریلی نمی‌توانند جهت را تغییر دهند شامل محدودیت‌هایی در آرایش چرخ‌ها، سیستم تعلیق و سیستم کشش است. طراحی این اجزا حکم می کند که کل وسیله نقلیه فقط از طریق مکانیزم فرمان بدنه{1}می تواند با شرایط جاده سازگار شود.
